Калевала

пераклад на беларускую Якуба Лапаткі

РУНА ДВАЦЦАЦЬ ПЯТАЯ

Ілмарынен зь нявестай ды сябрамі прыязджае дадому (1—382). Усіх добра частуюць, і Вяйнямёйнен спявае хвалу жаніху, нявесце, гаспадарам і ўсім прысутным (383—672). Па дарозе з гасцей у Вяйнямёйнена ламаюцца сані, ён іх пачыняе і шчасліва вяртаецца дахаты (673—738).

Недзе з тыдзень іх чакалі,
усё чакалі ды глядзелі:
калі ж будзе Ілмарынен
дома з жонкай маладою?
Аж да слёз старыя вочы
ўсе прагледзелі ля вокнаў,
слаблі ў маладых каленькі
ад чакання каля брамаў,
дзеці ногі змаразілі,
стоячы ўвесь час ля сценак,
мужыкі стапталі боты,
бегаючы на ўзбярэжжа.
І аднойчы на світанні,
толькі дзень пачаў займацца,
з пушчы моцны шум пачуўся,
зарыпелі сані ў лесе.
Локка, гаспадыня хаты,
Калевы дачка-красуня,
так прамовіла, сказала:
”Гэта майго сына сані!
З Пох’ялы да нас ён едзе
разам з жонкай маладою!
Прыязджай хутчэй, сыночак,
у родны край, у двор бацькоўскі,
прыязджай да роднай хаты,
прашчурамі збудаванай!”
І кавальнік Ілмарынен
да двара свайго пад’ехаў,
да бацькоўскай роднай хаты,
прашчурамі збудаванай.
Гучна рабчыкі спявалі
на дузе з ракіты гнуткай,
звонка клікалі зязюлі
зь перадка саней узорных
ды гарэзвалі вавёркі
на аглоблях тых кляновых.
Локка, гаспадыня хаты,
Калевы дачка-красуня,
так прамовіла, сказала,
словы мовіла такія:
”Люд маладзіка чакае,
моладзь – узыходу сонца,
а суніц у лесе – дзеці,
а вада чаўноў чакае;
не маладзіка чакала
я, не ўзыходу сонца:
свайго сына я чакала,
разам з маладой нявестай.
Уранні, увечары глядзела,
усё гадала, дзе ён дзеўся:
можа ён зь дзіця малога
жонку там сабе гадуе,
калі адразу не вярнуўся,
хоць і абяцаў прыехаць
па слядах сваіх нядаўных,
па слядах яшчэ гарачых.
Я глядзела кожным раннем,
днямі я трымала ў думцы:
што ж не едзе мой сыночак,
не імчыць вясельны поезд
да малых нашых падворкаў,
да сядзібаў невялічкіх.
Хай бы конь быў саламяны,
усяго з дзвух дошак сані ,
я хваліла б тыя сані,
ды вазком іх называла,
каб вязлі яны сыночка
разам з жонкай маладою.
Так я ўвесь час глядзела,
ўсё глядзела ды чакала,
галаву набок схіліла,
раскудлаціла валсьсе,
усе вочы праглядзела--
так чакала я сыночка
да малых нашых падворкаў,
да сядзібаў невялічкіх.
Вось нарэшце ён прыехаў,
Вось нарэшце ён вярнуўся,
разам з жонкай маладою,
дзеўчынай такой румянай!
Жанішок, мой братка любы!
Адпражы каня свайго ты,
адвядзі яго да стайні,
да знаёмых ясляў з сенам,
да поўных аўсом начовак!
Пажадай ты нам здароўя,
павітай усіх гасцей ты,
усёй вёсцы пакланіся!
Павітаўшыся з усімі,
раскажы нам, як ты зьездзіў,
ці не ганьбілі ў дарозе,
ці не захварэў ты часам,
пакуль ехаў ты да цешчы
і да цесцевай сялібы?
Ці дабром здабыў нявесту?
Можа выламаў ты дзверы,
сілай уварваўся ў хату,
у жытло сваёй нявесты,
праз парог да сваёй цешчы,
і да цесця сеў на лаву?
Ды без роспытаў я бачу,
бачу я і без пытанняў:
не хварэў ён у дарозе,
радасны быў ды бадзёры,
смела ён здабыў галубку,
браму выламаў ён смела,
крэпасць з дошак разбурыў ён,
зь ліпавых бярвенняў сцены,
каб зайсці ў жытло да цешчы,
каб да цесця зайсці ў хату.
Зараз птушачка з ім побач,
пад ягонай абаронай,
дзева гожая з ім поруч,
пад крылом яго магутным.
Хто пусціў такую плётку,
хто пляткарыць так узяўся,
што жаніх без толку зьезьдзіў,
што зганяў каня дарэмна?
Не адзін жаніх вярнуўся,
не ганяў каня дарэмна:
не пустым прабегся конік,
не дарма імчаў буланы!
У мыле быў увесь стаеннік,
пенай белаю пакрыўся,
бо прывёз ён птушанёнка,
светлую красу-дзяўчыну.
Дык выходзь з саней, красуня,
уставай, дарунак Божы!
Падымайся без падтрымкі,
без падмогі выбірайся,
хоць і ветлы ў цябе сябра,
абыходлівы, пачцівы.
Уставай хутчэй з сядзення
ды выходзь з вазка, галубка,
на туманную сцяжынку,
па бурай зямлі прайдзіся,
той што выраўнялі свінні,
парасяты ўтапталі,
выхадзілі ўсю авечкі,
падмялі ўсю коні грывай.
Ты прайдзі гусіным крокам,
крокам качкі невялчікай,
па падмеценых падворках,
па зямлі раўнюткай чыстай,
да жытла, што свёкар ставіў,
да двара сваёй свякроўкі,
там дзе брат зараз працуе,
дзе на луг сястра хадзіла!
На прыступак стань нагою,
стань у сенцах на падлогу,
па мядовых прайдзі сенцах,
потым уваходзь у хату
пад вяршнìк ідзі прыгожы,
пад славуты дах праходзь ты!
Вось ужо мінулым летам,
той мінулаю зімою,
нам маснічыны рыпелі,
што па іх хадзіць ты будзеш,
столь нам золатам звінела,
што пад ёй стаяць ты будзеш,
радаваліся ўсе акенцы,
што ля іх сядзець ты будзеш.
Вось ужо мінулым летам,
той мінулаю зімою,
клямка на дзвярах спявала
аб руцэ тваёй ў пярсцёнках,
асядалі ўніз парогі,
твае падалы віталі,
адчыняліся ўсе дзверы,
адчыняльшчыцу чакалі.
Вось ужо мінулым летам,
той мінулаю зімою,
павярнуліся святліцы,
прыбіральшчыцы насустрач,
сені расчынілі дзверы,
падмятальшчыцу чакалі,
усе прыступачкі на ганку
твой даўно чакалі венік.
Вось ужо мінулым летам,
той мінулаю зімою,
двор навокал азіраўся,
каб ты падабрала трэскі,
нават свіран нахіляўся,
каб ты дзверы адчыніла,
гнуліся ўсе паліцы,
каб уборы ты складала.
Вось ужо мінулым летам,
той мінулаю зімою,
зажурыліся прагоны,
што ты імі не праходзіш,
усе хлявы чакалі тую,
што там прыбярэ дачыста,
двор шырокі наш раздаўся,
для цябе дадаў прасторы.
Вось і сёння раннім раннем,
і ўчора ўдзень таксама,
рыкала ў хляве карова,
хто яе цяпер накорміць,
конік ціха ржаў у стайні,
хто яму падкіне сена,
жаласна бляяў баранчык,
хто яму кавалак кіне.
Вось і сёння раннім раннем,
і ўчора ўдзень таксама,
ля вакон дзяды сядзелі,
дзеці бегалі на бераг,
каля сцен жанкі стаялі,
ля дзвярэй стаялі хлопцы--
ўсё чакалі маладую,
усё нявесту выглядалі.
Слаўся двор, народу поўны,
добры дзень усім героям,
слаўся свіран поўны збожжа,
добры дзень гасцям у хаце,
слава сенцам, поўным люду,
добры дзень, дах берастовы,
слаўся дом, народу поўны,
добрага здароўя дзеткам!
Слаўся месяц, князь прыгожы,
добры дзень прыгожым дружкам!
Не было раней ніколі,
не даўней і не ўчора,
тут такіх людзей прыгожых,
тут гасцей такіх святочных!
Жанішок, мой братка любы!
Адхіні ты хусту з шоўку,
ты здымі чырвоны покрыў,
пакажы сваю кунічку,
што ўсіх пяць год ты сватаў,
восем год глядзеў на цуда!
Ці за той дзяўчынай зьезьдзіў?
Ты хацеў узяць зязюльку
прыгажэй за ўсіх на сушы,
ўсіх чароўней сярод мора!
І без роспытаў я бачу,
разумею без разгляду,
што прывёз дамоў зязюльку,
сінюю прывёз ты качку,
тонкую вярбы галінку,
тонкі парастак пяшчотны,
кветачку чаромхі белай,
з зараснікаў непраходных.”
На падлозе быў дзіцёнак,
так сказаў хлапчук з падлогі:
”Ты каго прывёз, мой браце?
З выгляду, што корч смалісты,
стройная, як бочка зь дзёгцем,
недаростак з матавіла!
Гэй ты, жанішок няшчасны!
Усё жыццё ты спадзяваўся,
што за сто дзяўчыну возмеш,
ці за тысячу цаною.
Вось і атрымаў за сотню,
нават з тысячу цаною!
Ты прывёз варону з багны,
ты прывёў сароку з плоту,
пудзіла для птушак з поля,
з баразны чорную птаху!
Што ўвесь век яна рабіла,
чым займалася ўсё лета:
рукавіц не навязала,
не звязала ні панчохі?
У дом прыехала пустою,
без дароў у хату свёкра,
пацукі скрабуцца ў скрыні,
аблавухія ў куфэрку!”
Локка, гаспадыня хаты,
Калевы дачка-красуня,
дзіўныя пачула байкі,
словы мовіла такія:
” Што ты кажаш, недарэка,
што кляпаеш ты, нягоднік?
Хай другіх дзяўчат ганьбуюць,
хай няславяць іх прылюдна,
ды не гэту нашу дзеву,
не гасцей у нашай хаце!
Злыя словы ты прамовіў,
словы паўтарыў пустыя,
зь языка цяля дурнога,
аднадзённага шчаняці!
Дзеўку ўзяў жаніх з найлепшых
прыгажунь зямлі вакольнай:
як бруснічынка ўвосень,
як сунічынка з пагорка,
нібы з вершалін зязюлька,
нібы птушачка з рабіны,
нібы на бярозе пташка,
белакрылая на клёне.
У Нямеччыне ніколі,
ні ў Эстоніі не знойдзеш
ты такой прыгожай дзевы,
качачкі такой пяшчотнай,
такой велічнай паставы,
у вачах замілавання,
белых рук такіх пяшчотных,
ды такой прыгожай шыі.
Не пустой прыйшла дзяўчына,
прывязла з сабою футры,
гунькі новыя з сабою,
ды сукенкі ў куфэрках.
Шмат чаго дзяўчына тая
нарабіла вераценцам,
нарабіла матавілам
ды ўласнымі рукамі,
палатнянае адзенне
зімой дзеўка рыхтавала,
а бяліла днём вясновым
ды пад цёплым летнім сонцам.
Тонкія ў яе прасцінкі,
мяккія ў яе падушкі,
ёсць шаўковыя хусціны,
ёсць ваўняныя накідкі.
Гэй, красуня-маладіца
з тварам чыстым і румяным!
Дома ты была ў пашане,
добраю дачкой у бацькі,
дык будзь і ў свёкра добрай,
будзь нявесткай паважанай!
Не тужы ды не журыся
і не кідайся ў роспач!
Ты прыйшла не на балота,
не на край дрыгвы балотнай.
Ты прыйшла зь зямлі багатай
да мясцін болей аквітных,
з хаты, дзе багата піва,
у хату, дзе піва і болей.
Гэй, красуня-маладіца!
Вось яшчэ аб чым спытаю:
ты ці бачыла ў дарозе
залатога жыта сцірты,
копы на шырокіх нівах --
дома нашага багацце?
Гэта працаваў жаніх твой:
узараў усё й пасеяў.
Гэй, красуня-маладіца!
Што яшчэ скажу табе я:
Калі ты ўвайшла ў хату,
дык у хаце прыжывіся!
Тут нявесткаю быць добра,
добра будзе жыць малодка,
малака даволі будзе,
будзе ўдосталь ёй і масла.
Добра будзе тут дзяўчыне,
птушанёначку прыволле.
Тут палок шырокі ў лазні,
тут даўгія лаўкі ў хаце,
гаспадар будзе, як бацька,
маткай будзе гаспадыня,
іх сыны братамі будуць,
будуць сёстрамі дзяўчаты.
А калі ахвота ўзнікне,
калі раптам ты захочаш,
бацькавай паесці рыбы,
ці дзічыны зьесці ад брата,
не прасі нічога ў свёкра,
ў дзевера ты не пытайся!
А прасі аб тым ты мужа,
які ўзяў цябе ў жонкі!
Не знайсці чацвераногіх,
не знайсці звяроў у пушчы,
не знайсці ў паднябессі,
не знайсці ніводнай птушкі,
і не знойдзецца ў хвалях
аніводнай добрай рыбы,
каб не мог упаляваць іх,
ці злавіць твой муж увішны.
Добра тут нявестцы будзе,
гадавацца кураняці:
да жорнаў не трэба бегаць,
ні таўчы ў глыбокай ступе,
бо вада тут меле жыта,
вадаспад пшаніцу меле,
хвалі мыюць тут начынне,
ды марская пена чысціць.
Вельмі гожая тут вёска,
лепшае на свеце месца!
Вось лугі, на ўзвышшы нівы,
паміж імі вёска наша,
а ніжэй прыветны бераг
ды ласкавая вадзіца,
дзе прывольна плаваць качкам,
розным птушкам вадаплаўным.”
Вось гасцей тут напаілі,
напаілі, накармілі,
накармілі гасцей мясам,
мясам, добрымі блінамі,
напаілі півам ячным,
моцнаю пшанічнай брагай.
Тут было чым частавацца,
ўдосталь і паесці, і выпіць
у ёмістых чырвоных чашах,
у распісных драўляных місах:
лусты пірагоў ляжалі,
масла смачнага кавалкі,
стос сігоў – бяры рукамі,
ласасіна -- рэж на часткі
срэбраным нажом бліскучым
з лязом, золатам пакрытым.
Тут не купленае піва,
мёд, узяты не за грошы:
піва тут лілося з даху,
мёд струменіўся па сценах,
каб змачыць тым півам вусны,
душы ажывіць тым мёдам.
Хто ж спяваць там песні будзе,
будзе спеваком вясельным?
Векамудры Вяйнямёйнен,
песнапеўца векавечны
сам пачаў спяваць замовы,
сам завёў той спеў вясельны.
Ён сказаў такія словы,
словы вымавіў такія:
“Залатыя мае людцы,
вы багатыя на словы,
красамоўныя браточкі!
Слухайце, што я прамоўлю!
Рэдка гусі дзюба з дзюбай,
рэдка і сястра з сястрою,
а яшчэ радзей брат з братам,
ўсе дзеці адной матулі,
сустракаюцца ў прасторах
Пох’ялы –зямлі паўночнай.
Дык ці пачынаць нам спевы,
ці заводзіць свае песні?
Спевы – праца песнапеўцы,
як зязюлі – кукаванне,
як фарбоўка для дзяўчыны,
нібы кросны для ткачыхі.
Вось пяюць лапландцаў дзеці
у лапцях з травы балотнай,
хоць жуюць і зрэдку мяса
сухарэбрага аленя;
што ж мне песню не завесці,
не спяваць і людзям нашым,
на харчах багатых жытам,
добрыя харчы спажыўшы?
Вось пяюць лапландцаў дзеці
у лапцях з травы балотнай,
хоць вадзіцу п’юць з карчагі,
заядаючы карою;
што ж мне песню не завесці,
не спяваць і людзям нашым,
ад ячменнага напою
ды ад хлебнай добрай брагі?
Вось пяюць лапландцаў дзеці
у лапцях з травы балотнай,
каля вогнішчаў смуродных,
ля скапцелых галавешак;
што ж мне песню не завесці,
не спяваць і людзям нашым,
у славутым гэтым доме,
пад прыгожым гэтым дахам?
Жыць мужчынам тут цудоўна,
і прыемна жыць жанчынам
каля поўных бочак піва,
ля поўных кадушак мёду,
тут, каля сігоў у затоках,
каля тоняў ласасёвых;
ежу тут усю не зьесці
і не выпіць усе напоі.
Жыць мужчынам тут цудоўна,
і прыемна жыць жанчынам:
без журбы за стол садзяцца,
без тугі ды без маркоты,
весяляцца бесклапотна
і жывуць сабе спакойна,
пакуль гаспадар працуе,
мае сілу гаспадыня.
Ці гаспадара мне ўславіць,
ці спачатку гаспадыню?
Старажытныя героі
першым славілі мужчыну,
што падняў з балота хату,
зь лесу нацягаў бярвенняў,
прыцягнуў камлёў яловых
навазіў сасновых бёрнаў;
іх паклаў на добрым месцы,
моцна ўсе вянцы звязаўшы,
для жытла сям’і вялікай,
для ўсяго рода сялібы.
Ён узяў бярвенняў з пушчы,
з гор далёкіх высачэзных,
кроквы ўзяў з глухіх мясцінаў,
жэрдзе – зь ягадных палянак,
на ўзгорках ўзяў бяросты,
назбіраў з балота моху.
Неблагая выйшла хата,
дом выдатна збудавалі:
сто мужоў складалі сцены,
тысяча там працавала,
як рубілі гэту хату
ды падлогу насцілалі.
Гаспадар у час будоўлі
гэтай хаты векавечнай
страціў валасоў нямала
у шалёных завірухах,
пакідаў ён не адзін раз
рукавіцы на каменні,
шапку на галлі сасновым,
з ног панчохі ў балоце.
Не аднойчы гаспадар наш
падымаўся раннім раннем,
калі вёска яшчэ спала,
прачынаўся аж да сонца
каля вогнішча начнога
ў будане з галін хваёвых,
валасы часаў галінкай,
вочы прамываў расою.
Вось таму гаспадар рупны
шмат сабраў гасцей у хаце:
спевакі сядзяць па лаўках,
ля вакон народ вясёлы,
ідзе гамонка па ўсёй хаце,
гамана па ўсіх закутках,
поўна люду пад сцянамі,
ходзяць людзі ўздоўж плота,
па ўсім двары натоўпы,
беганіна па палянках.
Я гаспадара ўславіў,
пара славіць гаспадыню
за багаты пачастунак
ды за стол ежаю поўны.
Яна хлеба напякла нам,
талакна нагатавала,
усё майстэрскімі рукамі,
усё дзесяткам спрытных пальцаў;
падала ўсім хлеб з пашанай,
усіх гасцей нагадавала
ўдосталь смачнаю свінінай,
пірагамі са смятанай;
і нажы ўсе ступелі,
усе сагнуліся ад працы,
разразаючы ласосяў
ды ў шчупакоў галовы.
Часта гэта гаспадыня,
гэта ўвішная жанчына,
аж да пеўняў уставала,
да галодных куранятак,
каб падрыхтаваць вяселле,
парабіць усё, што трэба,
каб паставіць хадзіць брагу,
наварыць з той брагі піва.
Потым наша гаспадыня,
гэта ўвішная жанчына,
піва добрае зварыла,
падала напой салодкі
з жытніх зернетак прарослых,
соладу з зярнят ячменных;
не кранала зерне палкай,
ні каросмыслам паганым –
усё рукамі варушыла,
ўсё далонямі мяшала
у бяздымнай чыстай лазні,
на палку бялюткім, чыстым.
Так Вось наша гаспадыня,
гэта ўвішная жанчына,
зерне рупна даглядала:
каб зямлёй не пахнуў солад,
часта прыбягала ў лазню,
прыбягала сярод ночы,
ні ваўкоў не баючыся,
ні другога звера ў лесе.
Я ўславіў гаспадыню,
зараз трэба свата ўславіць!
А хто ж быў узяты сватам,
хто паказваў нам дарогу?
Сват найлепшы з усёй вёскі,
ён туды прыводзіць шчасце.
Як у нашага ў свата
світа добрая адзета,
і пад пахамі не цісне,
і не цісне ў паясніцы.
Як у нашага ў свата
вельмі добра світка сшыта:
па пяску цягае крыссе,
па зямлі падол цягае.
Добрая кашуля ў свата,
што амаль яе не бачна,
дачкой Месяца саткана,
пэўна, зь ніцяў алавянных.
Як у нашага ў свата
апаясачак туманны,
пэўна, дачка Сонца ткала
ды аздобіла цудоўна,
калі агонь шчэ не зьявіўся,
не было агню на свеце.
Як у нашага ў свата
на нагах шкарпэткі з шоўку,
на шкарпэтках з шоўку стужкі,
тонкатканыя падвязкі,
усе золатам прашыты
ды аздобленыя срэбрам.
Як у нашага ў свата
аж ад немцаў чаравікі,
нібы на рацэ лябёдкі,
нібы качкі на ўзбярэжжы,
нібы гусі ў пералеску,
пералётныя ў пушчы.
Як у нашага ў свата
ўецца золатам валсьсе,
барада ў залатых пасмах,
галава яго ў шаломе,
што ўздымаецца да хмары,
уздымаецца над лесам;
не купіць яго за сотню,
і за тысячу не купіш.
Я ўжо ўславіў свата,
а зараз ўслаўлю дружку!
Дык адкуль яна ўзялася,
дружка, што прыносіць шчасце?
Вось адкуль яна ўзялася,
дружка, што прыносіць шчасце:
аж з-за Танікі далёкай,
з-за далёкіх новых замкаў.
Не, не з тых краёў далёкіх,
з тых аддаленых мясцінак!
Мы знайшлі нашую дружку,
тую, што прыносіць шчасце,
на далёкім Беламор’і,
на прасторах неабсяжных.
Ды не там яе знайшлі мы,
не ў тых краях далёкіх!
У бары раслі брусніцы
ды суніцы на палянах,
навакол трава буяла,
залатая кветка -- ў полі,
там Вось і знайшлі мы дружку,
тую, што прыносіць шчасце.
У яе пяшчотны роцік,
як у фінаў чаўнок ткацкі,
вочы свецяцца ў дружкі,
нібы зорачкі на небе,
бровы ў яе дугою,
нібы маладзік над морам.
Добрае ўбранне ў дружкі:
у залатых аздобах шыя,
стужкі залатыя ўюцца,
рукі золатам абвіты,
пальцы ў залатых пярсцёнках,
завушніцы залатыя,
золата ў яе на скронях,
перлінкі на веях свецяць.
Думаў я, што свеціць месяц--
так блішчэлі ў яе брошкі,
думаў сонца асляпіла—
так зіхцеў каўнер расшыты,
думаў – ветразь серабрыцца—
так яе хусціна ззяла.
Я ўжо ўславіў дружку,
пагляджу на ўсіх наўкола,
ці ўсе добра выглядаюць,
ці паважныя старыя,
ці прыгожая тут моладзь,
ці прыстойны люд сабраўся!
Я агледзеў усіх навокал,
хаця загадзя і ведаў,
што ніколі ў гэтай хаце
не было і век не будзе
больш прыстойнага народу,
ды людзей такіх прыгожых
ды старых такіх паважных,
моладзі такой дзівоснай.
Увесь люд у светлых строях,
нібы іней сеў на пушчу:
здолу -- быццам зараніца,
угары -- як сонца ўсходзіць.
Срэбра тут не шкадавалі,
золата тут не лічылі,
жменямі ў палі кідалі,
кашалямі -- ў прагоны,
так запрошаныя госці
ўшаноўвалі вяселле.”
Векамудры Вяйнямёйнен,
песнапеўца векавечны,
развітаўся, сеў у сані,
паімчаў дадому шпарка.
Песні ён спяваў дарогай,
спяваў песні, заклінанні.
Праспяваў адну, другую,
а як трэцюю завёў ён,
наляцеў на камень полаз,
ды капыл на пень наехаў;
ад таго вазок зламаўся:
разляцеўся моцны полаз
капылы ўсе затрашчалі,
усе жэрдкі пазляталі.
Так прамовіў Вяйнямёйнен,
Словы вымавіў такія:
”Можа ёсць хто з маладых тут,
з падрастаючага люду,
ці сярод старых шаноўных,
што навекі нас пакінуць,
хто схадзіў бы ў Туанелу,
вёскі Манала наведаў
ды здабыў свярдзёл у Мане,
у Туані здабыў свярдзёлак,
новенькі вазок зрабіць мне,
зладзіць новыя мне сані?”
Маладыя так сказалі,
адказалі так старыя:
”Сярод моладзі няма тут,
ні сярод людзей пажылых,
з усяго не будзе роду
мужа смелага такога,
каб схадзіў у Туанелу,
хаткі Манала наведаў,
каб здабыў свярдзёл у Мане,
у Туані здабыў свярдзёлак,
каб ты зноў наладзіў сані,
свой вазок ты змог паправіць.”
Тады стары Вяйнямёйнен,
векавечны песнапеўца,
зноў пайшоў у Туанелу,
хаткі Маналы наведаць.
Ён прынёс свярдзёл з Туані,
З Маналы хацін свярдзёлак.
Потым стары Вяйнямёйнен
наспяваў сінюю пушчу,
сярод пушчы дуб магутны
разам з гнуткаю рабінай;
потым зладзіў сабе сані,
палазы зрабіў нанова,
капылы новыя ўставіў
новыя сагнуў ён дугі –
так свае паправіў сані,
змайстраваў вазок нанова.
Вось стаенніка паставіў,
зноў запрог каня ў сані,
у вазок свой новы ўсеўся,
на сядзенні ўладкаваўся.
Паімчаўся конь без пугі,
без дубца пабег стаенны,
да сваіх знаёмых ясляў,
да двара, дзе корм багаты;
і прыехаў Вяйнямёйнен,
векавечны песнапеўца,
прама да ўласнай брамы,
да ўласнага парога.
↑ Змест